جنگ بر سر تصاحب قلاده هاتقابل تصاحب زنجیرهاتقاعد تقلیدهاوقتی که زنجیرها عمیقترین جای ذهنت را گره میزنندتو هرچه میکشی زنجیرها کش نمیآیندکشیده تر میشوندچه عبودیتی است در زندگی قلاده هادرتهذیب نفس دربند شدن استعمو زنجیرباف میداندچگونه در طفولیتمان چه ظریف بر دست و پایمان بافتذهنمان در مصاحبت با زنجیرهاخوش نشین ترین جای اربابها شدچقدر سگهای کوچه های نیمه شبغریبنده با قلاده هافاراب

ویک صبحویک عشقویک پاسبان الهی سر چار راه عالمویک روز وصدها گذر معبر ثانیه هاچقدر عشق میرسد از نگاه پریچهره صبحگاهانچقدر شاه تاج از سر نخوت افتاده دیدمچقدر کودک کوچه های نداریبتاج مفاخر کله گوشه دیدموابری که از دست باد از دست طوفان هوای زمین کرده بود،هم اکنون به غرش نشسته جگرهای بالاییان رابه تشت زمین میکشدچه گاو آهنی داشت گردنده سپهرچنین آسمان راواژگونهکشت باران کندوسگهای ولگرد کوچه های غریبیوتکا وسیگار میزنندصدای دو رگههمه شاعر گربه های قلمدان وگاری شدند دیشب اسبها وشمشیر هابیعت نمودندولی حال عالم بد استزنان موی میبرند و شهیدان زنندشنیدم کمانها واسبهاهم بیعتندشنیدمکه عاقل پر از هیات بیعت استشنیدم کمانهاشنیدم کمانهادل از سنگهای فرسنگها صابون زدندشنیدمکه دیگر هوای شنیدن نبودفاراب

صدای شکستن جمجمه ات.فرگشتی عجیب در رادیکالها استگلوله های کلاش درتکرار نامت بی قرار بودندگیسوان یلداییتچه درازنای سالی استدر سوگ چشمانتگیس هابریده اندشالها در اتش ققنوسی رقصمانند ماه بوده ایاز پشت ابر امدیچه خورشیدهایی را نوید ازادی دادیگیسوانت خیمگاه خاکستریی خیابانها است در انبوه اندوه دودشراب فرقتت را از قرافتابه هایلولیان لولی وش مست از ناودانهای حیات نوشیدیمبه من بگوفقط بگوچگونه مست میکنیچگونه رقص میکنیچگونه رقص میاوری تن تمام جهان راچگونه باد میدهی تمام گیسوان راچگونه ناز میکنی تمام خیابان رابه من بگو چگونهمست کرده ای تمام روسریها رابه من بگوچگونه تلوتلو میخورندون هاچگونه چهارشنبه سوری برپا میکنی در شهریوربه من بگوچگونه اتش در نیستان انداختیاکنونچگونه گوش کنماشکهایمتا کویرلوط جاری نشودچگونهدخترانمان را از اعماقون ها بخوانمتا مرثیه گیسوان خاکستری گاز اشک اور که لبریز از سرخی گلوله هاسترا بخوانندفاراب

دستانم شریفترین گناهانم را
پاهای کریمترین عصیانهایم را
از معابد هدیه گرفته اند

کدام پرواز را بخاطر بسپارم
وقتی بالهایم میان هشتکها جا مانده است
وقتی بال بال زدم وسوختم
وقتی بال بال زدم میان تازیانه ها جان دادم
بس کن شاعر بس کن

امشب شب پیمان وقرار است مقرردر پشت زبان تو نگار است مقرریک توبه نشکسته به لبهای تو پیوستیک جام نخورده لب یار است مقررشبهای حوالی من از موی تو برخاستیک شام دگر پشت پریشانی تار است مقرراصل ونسبت را به دی ان ای چه نیازی استخورشید به خورشید تبار است مقررمنظومه شمسی است دو چشمان مقعرمظلوم نگاه سیلانت به مدار است مقررقاچاق کنی اینهمه عاشق به دم بسته مویتاین بافه کلافی است به دار است مقررگفتیم بگو ایه معشوقه وعاشق که بخواندگفتند چومجنون بشوی باز به غار است مقررگفتند که بی عاری معشوق مرا کشتگفتا که برو چند قطار است مقررفاراب

رفته بودی ودلم از لبه ی طاق افتادپیش استاد دل از نمره ی ارفاق افتادنه که رفتی وگذشت آنهمه میل وملالسرعتت بس که سریع بود که قالپاق افتاددل نبود این طرفا تا ببرم دلبرجاندزدکی دلبرکی شیوه ی قاچاق افتاددلبر دزدکی از میوه ی باغ دگری استدرتن طفلکیش تیره شلاق افتادباشد اینبار که برگشته ای از اوج سفررجعتت در ورق اول اوراق افتادگفت آن یار چو خورشید زدستم رفتهتو ندانی که کجا گیر چه قالتاق تفتادعکس تو در پروفایلت چقدر زیبا بودچشم من بازبه معشوقه چه مشتاق افتادتو بلاک کردی ورقتی وسیاهی امدپشت سر راه مجازی به چه الحاق افتادغزل از رجعت تو مجمع خوبیها شدنام تو برحسب فال به سنجاق افتاد. ........... فاراب